از زندگي  از اين همه تكرار  خسته ام

از هاي و هوي  كوچه و بازار  خسته ام

دلگيرم  از ستاره  و آزرده ام  از ماه ام

امشب  دگر ز هر  كه  و هر كار  خسته

دل خسته  سوي  خانه  تن خسته  مي كشم 

آه ...  كزين  حصار  دل آزار  خسته ام

بيزارم  از خموشي  تقويم  روي ميز

وز  دنگ دنگ  ساعت  ديوار خسته ام

از خود كه بي شكيبم وبي يار خسته

تنها و دل گرفته  و بيزار و بي اميد

کاش می شد در خراب آباد دل
خانه احساس را تعمير کرد
کاش می شد در حريم سينه ها
عشق را با وسعتش تکثير کرد

وقتي که تنگ غروب بارون به شيشه ميزنه!
همه غصه هاي دنيا توي سينه منه!
توي قطره هاي بارون، ميشکنه بغض صدام!
ديگه غير از يه دونه پنجره هيچي نميخوام!
پشت اين پنجره ميشينمُ آواز ميخونم!
خودمُ تنها ترين آدم دنيا ميدونم!

دنبال يه چيز ميگردم که نميدونم چيه!
يه نفر تو قلبمه که من نميدونم کيه!
يه نفر که نيمه ي گمشده ي ترانه هاست!
تکيه گاه خوب گريه هاي تلخ ُ بي صداست!

پشت اين پنجره تنها تو غروبا ميشينم!
خودمُ گُم ميکنم اونو تو آينه ميبينم!
گاهي وقتا پا ميذاره توي رويا هاي من!
ميبينم که لحظه هام نابُ تماشايي شدن!
اما اين فقط يه خوابه، خواب پشت پنجره!
وقت بيداري بازم غم ميشينه تو حنجره!

همزبانی نيست تا برگويمش

راز اين اندوه وحشت بار خويش

بيگمان هرگز کسی چون من نکرد

خويشتن را مايه آزار خويش

از منست اين غم که بر جان منست

ديگر اين خود کرده را تدبير نيست

پای در زنجير می نالم که هيچ

الفتم با حلقه زنجير نيست 

يه شاخه ي شكسته
يه روز به دستم افتاد
اونو تو باغچه كاشتم
ديدم كه برگ و گل داد
نمي تونم ببينم
بي همزبون نشسته
دلش يه پارچه خونه
اون شاخه ي شكسته

گلاش گلاي قرمز
به سرخي شقايق
برگاش مثل پراي
پرنده هاي عاشق

دست و پايي ميزنه / اما چه حيف
كه اسيره توي باغچه / توي خاك
داره انگار منو فرياد ميزنه
با صداقت مثل يك آينه ي پاك
اون نميدونه كه من
يه اسير خسته ام
از بد حادثه هم
رو به روش نشسته ام
بيا دستمو بگير
توي باغچه ها بشون
گل اشكمو بچين
با من آشنا بمون

تار و پود منو آتيش ميزنه
غم تنهايي اين شاخه ي ناز

کاش در دهکده ی عشق فراوانی بود                             توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف به هم می کردیم                        مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دل های مسافر هر شب                         روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد                      قرض می داد به ما هر چه پریشانی بود

کاش  به تشنگی پونه که پاسخ دادیم                             رنگ رفتارمن و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهام است                        کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چه قدر شعر نوشتیم برای باران                                 قافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها                       دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دل ها پر افسانه ی نیما می شد                            و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه ی دخترکان اینجا                                 نام گل های پر از شبنم ایرانی بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم کم تر                        غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

و ای کاش تمام کاش ها عملی بود

از هر کی پرسیدم خانه دوست کجاست نشانم نداد

خودم پیدایش کرده بودم اما راهم نداد

بهترین بودی عزیزترین عزیزانم بودی جانم و عمرم بودی

بابت این و آن روزگار

بابت نامردی این روزگار

ازت به بهترین قاضی این روزگار شکایت می کنم روزگار

من خیلی وقته دنبال یه واژه ام. نفرین حواله ت می کنم روزگار!

با من می جنگی، می جنگم تا خون تو رگ هام

من من رو نمی توانی از من

بگیره روزگار!

تنها و تنها

روی صندلی که از خودم تنها تر می ببینمش آرامیده ام

نشسته ام" آرام وآرام میاندیشم به زندگی بی رنگ خودم که با آه ها و آه ها لبریز شده

لبریز از اه هایی که همیشه از فکر کردن به آنها میگریختم و هنوز هم میگریزم

میگریزم از سر در گمی خودم

میگریزم از پاک نبودن نگاه کودکی به یک پروانه

میگریزم از ندیدن غنچه زرد کوچکی که زیر پای عابری سر به هوا میمیرد

میگریزم از نادیده گرفتن احساس پاک انسانها

میگریزم از پیوند هایی که نا ممکن اند

ونقاشی که" تنهایی سپیدار گوشه تابلو را حس نکرد

از وقتي به ياد دارم جز تصوير شكسته ام درون آينه همصحبتي نداشتم

وقتي كه اين تصوير مبهم و مبهم تر شد ، تا جايي كه خود نيز ياراي ديدن آن را نداشتم

تنها همصحبتم لحظات زندگي ام بودند

لحظاتي كه نميدانستم آيا به حرف هايم گوش مي سپارند يا نه؟!

دلم را به اين خوش ميكردم كه همصحبتي دارم كه فقط گوش مي كند و كنايه نمي زند و نصيحت نمي كند

ولي وقتي چشم بر هم نهادم احساس كردم او نيز علاق اي به شنيدن حرفهاي من كه آكنده از درد قديمي و آتش شعله ور است را ندارند

پس همصحبتم اشكهايم شدند كه از غم تنهايي از چشمانم جاري مي شدند

در زندگي سعي كردم دلي نشكنم و تلاش كنم دلي به دست آورم

ولي همه دل مرا شكستند و هيچ كس دلش را به من نسپرد!

آدم وقتی می ميرد همه چيز تمام می شود

 آدم وقتی متولد می شود همه چيز شروع می شود

 من بارها در زندگی ام متولد شده ام و بارها هم مرده ام

 من به پايان ها و شروع ها ايمان دارم ؛

 عاشق شدن مثل تولد می ماند 

 و تنهايی هم گاهی شبيه متولد شدن می شود

 من در تنهايی هايم عاشق می شوم و شعر می گويم

 من در تنهايی هايم گاهی لبخند می زنم

 و گاهی هم

 گريه می کنم